Quinta Ninho d’águia

Als een adelaar op zoek naar zijn nest vlieg ik door de ijle lucht over een jaar van herinneringen, emoties en strubbelingen… maar vooral over die grijze skibaan op mijn hoofd.
Jéz*s wat ben ik grijs geworden!
Aan de bovenkant van m’n hoofd kan ik nog wel wat doen, maar die voorkant met tig onuitwisbare friemelige rimpels, waarvan sommigen cartooneske vormpjes lijken aan te nemen, probeer ik met wat gehuppel op een crosstrainer en liters water eruit te trainen.

Ik ben op een prettige manier vanuit mijn tenen naar buiten gekeerd en heb dit afgelopen jaar een onomkeerbare transformatie ondergaan. Eindelijk zit ik aan de juiste kant van mijzelf, waardoor ik heb kunnen doen wat ik altijd al hebben willen doen.

 

Een jaar lang heb ik mijn hoofd gebroken over muurgaten, houtsoorten, dakpannen, stopcontacten en heel veel beton. Ik heb me druk gemaakt om luttele centimeters, soms millimeters, en het ook schaamteloos uitgesproken.
Het huis kleefde als een plakkende schaduw aan mijn gedachtes. Alles moest zo zijn tot in de bedachte puntjes, ten koste van vele nachten.

Mijn hele leven en ervaringen werden gepropt in dit ene project, en de angst overviel me toen ik besefte dat dit deel van de verbouwing bijna achter de rug was, want ik ben nog lang niet klaar met deze vreedzame zelfkastijding. Ik heb het nódig mijn hoofd te breken over onzinnige combinaties van vormen, kleuren en maatschema’s, die uiteraard nooit goed genoeg zijn en altijd beter kunnen.
Maar dat maakt me een mens met een missie.

 

Bovenstaand enkele vóór-foto’s 

De verbouwing is een intuïtief proces geweest; we hadden geen tekeningen van een architect, maar gingen iedere dag met onze eigen ideeën en een Floorplanner-plattegrondje naar het bouwterrein. Met wat ge-uhh en belachelijke Google Translate’s hebben we het plan voor de huidige drie vakantie-appartementen* voorgelegd.

Door miscommunicatie of technische onmogelijkheden ging er wel eens iets mis, of moest er worden afgeweken van het originele plan. Maar van het algehele idee over hoe het huis zou moeten zijn, is nooit afgeweken.
De gemaakte foutjes, afwijkingen en onafheden zijn uiteindelijk een cadeautje; ze zijn een stiekeme vrijbrief om verder te kunnen bouwen.

Hieronder voor en na foto’svoor_na-voorkantvoor_na_terras-Adegavoor_na_achterhuisvoor-na_zwembadvoor-na_Fornovoor-na_Curralvoor-na_Adega
Het is een vredig huis geworden, met kalmte en veel rust. Dat is het waarschijnlijk altijd al geweest, alleen nu heeft het een passend eigentijds jasje gekregen.
Het is niet moeilijk je in dit huis thuis te voelen; de karakteristieke stenen muren slaan zich als een warme mantel om je heen. De tuin en de bloemenperken hebben hun tijd nog wel nodig, maar de oude bomen nemen hen, als een grote broer, liefelijk met zich mee.

… Vanaf de veranda staar ik naar de vallei en de wuivende bomen. De groene heuvels glooiend er omheen. Het geruis van de blaadjes, de stilte en in de verte het getuf van een hardwerkende boer. De hemel gevuld met witte dottige wolkjes, en daaronder een helder kraaiend getjilp. Onzichtbaar en imposant danst ze in de lucht, met felle kraalogen beschermend over haar nest.
In gedachte vlieg ik met haar mee, en zie ik al het moois wat er nog voor me ligt…

logotype_grijs_web

*Lars en ik verhuren vakantie-appartementen aan de Costa de Prata van Portugal,
in regio Alcobaça.
Sinds 2014 beheren wij de B&B van Lars zijn ouders.
In 2016 hebben we een deels vervallen wijnboerderij voor onszelf gekocht om te kunnen verbouwen tot, op dit moment, drie vakantie-appartementen.
Later gaan wij er zelf ook wonen, wanneer de verbouwing van het huis compleet is.

Quinta Ninho d’águia ligt in het gebiedje Ninho de Águia, Évora de Alcobaça.
En betekent letterlijk: het nest van de adelaar…

Voor meer informatie: https://www.quintaninhodaguia.com/

Bouwval gezocht… Droom gevonden.

Schuddend en tollend in een rollercoaster flits ik samen met mijn leven door een steeds smaller wordende tunnel. Hoe smaller de tunnel, hoe sneller ik er doorheen geperst word. Dit keer is het een tunnel waar ik nog heel lang in door wil blijven sjezen.
Een feelgood-tube, die de slagroom als een toefje op de taart spuit.

Ik heb een bouwval gevonden! En dat klinkt wat dubieus. Maar dit is zo’n bouwval waar je letterlijk heel je leven je hart op kan halen. Een huis dat met je meegroeit tot je zo verweven bent, dat je niet meer zonder elkaar kunt. En hoe leuk is het om dit gevoel te kunnen delen met de rest van de wereld. Om de wereld in de vorm van gasten te ontvangen, en hen een warm (vakantie-) nest te kunnen bieden…
Dat kan nu, want Quinta Ninho d’Águia is geboren.

Wijnboerderij

Deze Quinta, ofwel wijnboerderij, staat in het plaatsje Ninho de Águia (betekenis: adelaarsnest), gelegen in een landelijk, vruchtbaar en heuvelachtig gebied.  Het ligt 15 kilometer van de kust en 100 kilometer boven Lissabon. Ninho de Águia is een gebiedje  wat hoort bij het dorpje Évora de Alcobaça, dat weer onderdeel (freguesia) is van de stad Alcobaça.
De quinta bestaat uit vier gebouwen, geplaatst in een vorm van een hoefijzer, met middenin een grote patio. De patio heeft een opening naar de grote tuin toe, en als je deze tuin doorloopt, kom je uit in een vallei.
Ik zal proberen een beeld te schetsen van de staat waarin het huis nu verkeert.

Het hoofdhuis

Ninho-2-2
Woongedeelte hoofdhuis

Éen van de gebouwen is het hoofdhuis, eigenlijk nog in goede staat, maar door de gipsplaten plafonnetjes, de hokkerige ruimtes en de dichtgekalkte natuurstenen muren, valt het voor mij net zo goed onder de afdeling werk aan de winkel. Dit huis heeft naast de woonkamer nog een kamer waar hoogstwaarschijnlijk de keuken gaat komen. Via de keuken neem je een trap naar de zolder, net zo groot als de hele benedenverdieping, waar de slaapkamers gaan komen.
Na het uitbreken van binnenmuurtjes en het deels vervangen van de buitenmuur door grote openslaande deuren, heb je een werelduitzicht over de tuin en de vallei. Met in de verte het toekomstige zwembad.

Het ovenhuisje

NINHO-11
Het ovenhuisje met in de rechtermuur het oventje

Aan het hoofdhuis zit een aanbouw. Een soort schuur met natuurstenen muren van een halve meter dik, met daarboven een vervallen dak waar nog spinnenwebben met gevleugelde lijkjes aan bungelen.
Achter dit organisch gebeuren vind je in de hoek een schattig oventje. Zo een waar je de hele keuken op aanpast en meteen een pizza in wilt gooien.
Met nog een uitbouw voor de slaapkamers, en het verhogen van het lage dak, wordt dit één van de mooiste accommodaties.

NINHO-7
Het ovenhuisje
Ninho-14
Verwilderd uitzicht vanaf het ovenhuisje

De Adega

NINHO
Adega met wijnpers en wijnopslag

Het gebouw daarnaast, dat haaks loopt op de uitbouw, is de eerste Adega*. Een hoge ruimte met in mijn fantasie grote deuren naar de voortuin, en nog iets groteren naar de patio toe.
Of doe eens gek, misschien wordt de hele wand wel een deur, met daarachter een veranda.
De wijnpers met de bijbehorende wijnopslag blijft en wordt zo aangepast dat het geïntegreerd wordt met het woongedeelte.

NINHO-2

Naast het woongedeelte is nog een ruimte, dat met enige aanpassing een slaapkamer kan worden. Met constructief vakwerk komt er nog een slaapgedeelte bóven deze kamer.

* De verschillende gevonden betekenissen van het woord adega zijn: wijnkelder, wijnhuis, wijnmakerij, wijndomein… Iets met wijn dus.

Natuurstenen huis

Ninho-4-2

Als je even doorloopt kom je bij het laatste gebouw, dat weer haaks loopt op de zojuist beschreven adega. Een uit natuursteen opgetrokken pand, dat opgedeeld is in een tweede adega en aan de andere kant een stalletje met een plafond op kabouterhoogte.

Deze tweede, kleinere adega, heeft net als de eerste ook een wijnpers en een wijnopslag. Op dit gebouw ben ik op slag verliefd geworden; de natuurstenen muren, de geschiedenis, het karakter en op het verval, wat het bij mij altijd goed doet.
Als ik op vakantie ga, zou ik dit willen. Verblijven in een knus en authentiek appartement als dat dit gaat worden, waarbij je bij het openen van de deuren, met je kop koffie in een zomerjurk uitkijkt op een weids uitzicht over de vallei, en de vogels hoort fluiten. Even je WhatsApp op stil en dat zwoele briesje door je hoofd laten gaan. Vakantie!

NINHO-8
De tweede adega met wijnpers en wijnopslag

Het tweede deel van dit natuurstenen huis is op dit moment niet bedoelt voor de mens met de hoge hak. Maar met een plafondverhoging, hoge deuren en een kleinschalige open loft-indeling, wordt dit straks een studio met een waanzinnig uitzicht over de tuin en de vallei. Doordat dit deel van de tuin nog wild begroeid is met bomen, heb ik geen foto’s van het uitzicht kunnen maken. Wanneer de bouw gaat beginnen, wordt ook de tuin aangepakt.

Van alle accommodaties worden de privé-terrassen zo geplaatst, dat ieder zijn eigen unieke uitzicht heeft over de grote tuin en over (een deel van) de vallei. Door in de hoefijzervorm geplaatste gebouwen, heeft iedere accommodatie zijn privacy. Heb je wel behoefte aan gezelschap dan neem je plaats aan één van de tafels bij de buitenkeuken, of zoek je een zitje op een van de gezamenlijke terrassen in de vallei, of bij het zwembad.

Een vallei met fruitbomen

Het hele gebouw staat op een romantische helling met daar omheen een flink stuk grond gevuld met verschillende (fruit-) bomen, zelfs een met een antieke vrucht, waarvan ik de naam elke keer vergeet. Als je naar de andere kant van de vallei wilt lopen, loop je via een licht hellend pad naar beneden, langs verhoogde terrassen met een afscheiding van dezelfde natuurstenen als dat het huis rijk is.

NINHO-10
Pad naar de vallei
NINHO-23
Terrassen van elkaar gescheiden door natuurstenen muur

Naast de tuin is ook de vallei gevuld met fruitbomen. Voor zover ik weet zijn dit kersen-, peren-, appel-, walnoot-, olijf-, “Ginja”-bomen (die van de kersenlikeurtjes) en mandarijnbomen, … dus ik denk dat onze gasten in het fruitseizoen niet gelegen zullen zitten om vers geplukt fruit uit de tuin.

Op het laagste punt, verstopt achter de nu nog metershoge riet en bramenstruiken, kabbelt een liefelijk klein beekje in een bed van natuursteen.
Het beekje komt ons deel van de vallei binnen via een inimini watervalletje. Een plekje dat vraagt om een terras, waar je samen met je boekje, wijntje en zojuist geplukte kersen, kunt genieten van de laatste uren van de dag, luisterend naar het vallende water.

Adega nummer 3?

Aan de andere kant van het beekje en woesternij, staat nóg een bouwval. Een gebouw uit 1937, bedolven onder alles wat groeit. Als het goed is, is dit bouwsel nog een adega. Een die ik nog niet gezien heb, want je moet Tarzan zijn of écht hele lang benen hebben om er te kunnen komen. Wanneer we het eerste deel van het project verwerkt en bewerkt hebben, kom ik op dit stukje terug.

Levensproject

NINHO-15

Dit levensproject vergt tijd, inleving en vakkundigheid van derden.
Een project waar je even voor moet gaan zitten. Een project waarvoor ik definitief afscheid moest nemen van mijn appartement in Amsterdam om het te kunnen bekostigen.

In de tussentijd bereid ik me voor op alles wat gaat komen en leef in een ongekende dimensie. Een time-zone waarin ik een wazige projectie op het huis kan zien, van hoe het uiteindelijk zou moeten worden.
Het is een hemels gevoel waarvan ik niet wist dat ik dat, beladen met vliegen-lijkjes na een rondje huis, kon voelen.
En het lijkt erop dat alles wat ik in mijn leven gedaan en geleerd heb, slechts een voorbode was van de keuze die ik nu gemaakt heb.

Ik krijg de kans mijn droom te leven…

Een huis met uitzicht

Onze 2 weken vakantie in Portugal valt niet bepaald onder de noemer strandvakantie met een overdaad aan cocktails en weg vliegende parasolletjes. Zeker niet de eerste week dat bestond uit regen, hagel (heel vreemd) en Portugese wintertemperaturen van 13 graden. Bedenk dat hier geen centrale verwarming is; alles gaat op gas en erg handig is dat niet, dus ook een CV is niet handig. We zullen er aan moeten geloven dat mijn complete Caroline Biss garderobe plaats gaat maken voor fleece truien met bijpassende tuinpakken en als ik pech heb toch ook nog regenlaarsjes. Maar juist tussen die regenbuien zie je hoe mooi dit gebied is, dit was dus ook een goed moment om een huis te zoeken… En die hebben we gevonden. Een huis in het dorp Vimeiro, eentje waar ik 15 jaar geleden heel hard om had moeten lachen; het heeft 7 net te kleine kamers om er iets mee te kunnen doen, over de hele oppervlakte jaren ’80 tegels, maar dan niet de mooie en een keuken met houten bruine keukenkastjes, die echt niet goed te krijgen zijn met een likje verf… Het is dus een huis wat met een hoop breek- en stucwerk een beter geheel moet gaan worden.

De keuken
De keuken, nu

De patio en de flinke lange maar daardoor relatief smalle tuin met uitzicht op een bos en het serieuze dakterras waar menig Amsterdammer een puntje aan kan zuigen, samen met de industrieelachtige fabrieksramen wat onze keuken moet gaan worden, zijn doorslaggevend geweest. Aan het huis ligt ook nog een enorme garage en de zolderruimte is met wat dakkapellen en openslaande deuren naar het dakterras een Walhalla voor jongetjes van 3 jaar en misschien ook voor de mama’s en papa’s daarvan. Fadi’s schooltje ligt op 2 minuten lopen de helling af en met wat billentraining de helling op ligt de buurtsuper met vers fruit en alle andere noodzakelijke waren. Uiteraard heeft het dorp een stamkroeg waar ik nog even aan moet wennen, maar wat kan er dan ook tippen aan het Amsterdamse nachtleven. Het slechte weer was een nachtmerrie voor onze makelaar, hij raakte zowat in paniek, want we zouden volgens hem niet door de modderpoelen en bramenstruiken heen kunnen kijken. Hij wilde de afspraak voor de verschillende huizen die we gingen bekijken verzetten. Maar ik houd van lelijkheid, want dan zie je de ziel van wat het moet zijn. Onze eerste keuze was eigenlijk een kleine verwaarloosde quinta (wijnboerderij), met in de adega de originele wijntanken, zogoed als helemaal in tact. Het gebouw, of beter ruïne, staat op een heuvel met een uitzicht over een vallei waar Little house on a prairie jaloers op zou zijn; zo’n uitzicht waarbij je eigenlijk helemaal geen tuin meer nodig hebt, maar zelfs die lag er nog omheen. Maar echt alles moest nog aangelegd; de fundering, het dak, de riolering, electriciteit, isolatie,.. Kortom, een never ending bouwproject van zeker een paar jaar, en dan nog zou het niet helemaal af zijn. Het nadeel is dat je van dit niks zoveel moois kan maken en de ideeën lopen over. Maar helaas, de tijd voor al die ideeën hebben we niet. Niet dat ik er nou zoveel zou doen; Lars en zijn vader Loek krijgen straks al de credits, ik zou er hooguit wat jeuk aan overhouden en me na 10 jaar verbouwing eindelijk eens verdienstelijk maken aan het poetswerk. Als tegenpool liet de makelaar ons een kant en klaar huis zien. Dat was niet zo’n lang bezoek. Het was vreselijk, alles was symetrisch; de 2 slaapkamers, de 4 keukenkastjes, de gelikte vloertegels… meer was er eigenlijk niet op de 40m2 en naast het huis werd precies hetzelfde huis gebouwd, weliswaar in spiegelbeeld, maar in perfecte symmetrie. Zelfs de tuin klopte, al liep het zowat loodrecht naar beneden, hij was symmetrisch! Nou kan ik daar nog wel mee leven, maar niet met een uitzicht op een snelweg. Ik heb 15 jaar in symmetrie gewoond en op niet veel groter dan die 40m2. Het is wat decadent, maar dit kan ik niet meer aan. Dus de keuze was snel gemaakt. Even ter verduidelijking; wij kopen het huis niet zelf, maar de ouders van Lars. Wij mogen er wonen en kunnen wanneer de schepen in Nederland echt helemaal verbrand zijn het overnemen of misschien wordt het onderdeel van Quinta Antes o Vento en zou het te verhuren zijn als guesthouse. In dat laatste geval… Gaan we dan toch nog eens op een heuvel wonen met uitzicht over een vallei, met in de verte ronkende tractoren over de velden, Lars nippend aan mijn perfect gelukte kopje koffie met de Portugese krant, want die kan hij dan inmiddels lezen zonder woordenboek, Fadi struikelend door de verschrikkelijk asymmetrisch aangelegde tuin en ik… Ik op plaats van bestemming…

De quinta met uitzicht over de vallei
De verwaarloosde quinta