Quinta Ninho d’águia

Als een adelaar op zoek naar zijn nest vlieg ik door de ijle lucht over een jaar van herinneringen, emoties en strubbelingen… maar vooral over die grijze skibaan op mijn hoofd.
Jéz*s wat ben ik grijs geworden!
Aan de bovenkant van m’n hoofd kan ik nog wel wat doen, maar die voorkant met tig onuitwisbare friemelige rimpels, waarvan sommigen cartooneske vormpjes lijken aan te nemen, probeer ik met wat gehuppel op een crosstrainer en liters water eruit te trainen.

Ik ben op een prettige manier vanuit mijn tenen naar buiten gekeerd en heb dit afgelopen jaar een onomkeerbare transformatie ondergaan. Eindelijk zit ik aan de juiste kant van mijzelf, waardoor ik heb kunnen doen wat ik altijd al hebben willen doen.

 

Een jaar lang heb ik mijn hoofd gebroken over muurgaten, houtsoorten, dakpannen, stopcontacten en heel veel beton. Ik heb me druk gemaakt om luttele centimeters, soms millimeters, en het ook schaamteloos uitgesproken.
Het huis kleefde als een plakkende schaduw aan mijn gedachtes. Alles moest zo zijn tot in de bedachte puntjes, ten koste van vele nachten.

Mijn hele leven en ervaringen werden gepropt in dit ene project, en de angst overviel me toen ik besefte dat dit deel van de verbouwing bijna achter de rug was, want ik ben nog lang niet klaar met deze vreedzame zelfkastijding. Ik heb het nódig mijn hoofd te breken over onzinnige combinaties van vormen, kleuren en maatschema’s, die uiteraard nooit goed genoeg zijn en altijd beter kunnen.
Maar dat maakt me een mens met een missie.

 

Bovenstaand enkele vóór-foto’s 

De verbouwing is een intuïtief proces geweest; we hadden geen tekeningen van een architect, maar gingen iedere dag met onze eigen ideeën en een Floorplanner-plattegrondje naar het bouwterrein. Met wat ge-uhh en belachelijke Google Translate’s hebben we het plan voor de huidige drie vakantie-appartementen* voorgelegd.

Door miscommunicatie of technische onmogelijkheden ging er wel eens iets mis, of moest er worden afgeweken van het originele plan. Maar van het algehele idee over hoe het huis zou moeten zijn, is nooit afgeweken.
De gemaakte foutjes, afwijkingen en onafheden zijn uiteindelijk een cadeautje; ze zijn een stiekeme vrijbrief om verder te kunnen bouwen.

Hieronder voor en na foto’svoor_na-voorkantvoor_na_terras-Adegavoor_na_achterhuisvoor-na_zwembadvoor-na_Fornovoor-na_Curralvoor-na_Adega
Het is een vredig huis geworden, met kalmte en veel rust. Dat is het waarschijnlijk altijd al geweest, alleen nu heeft het een passend eigentijds jasje gekregen.
Het is niet moeilijk je in dit huis thuis te voelen; de karakteristieke stenen muren slaan zich als een warme mantel om je heen. De tuin en de bloemenperken hebben hun tijd nog wel nodig, maar de oude bomen nemen hen, als een grote broer, liefelijk met zich mee.

… Vanaf de veranda staar ik naar de vallei en de wuivende bomen. De groene heuvels glooiend er omheen. Het geruis van de blaadjes, de stilte en in de verte het getuf van een hardwerkende boer. De hemel gevuld met witte dottige wolkjes, en daaronder een helder kraaiend getjilp. Onzichtbaar en imposant danst ze in de lucht, met felle kraalogen beschermend over haar nest.
In gedachte vlieg ik met haar mee, en zie ik al het moois wat er nog voor me ligt…

logotype_grijs_web

*Lars en ik verhuren vakantie-appartementen aan de Costa de Prata van Portugal,
in regio Alcobaça.
Sinds 2014 beheren wij de B&B van Lars zijn ouders.
In 2016 hebben we een deels vervallen wijnboerderij voor onszelf gekocht om te kunnen verbouwen tot, op dit moment, drie vakantie-appartementen.
Later gaan wij er zelf ook wonen, wanneer de verbouwing van het huis compleet is.

Quinta Ninho d’águia ligt in het gebiedje Ninho de Águia, Évora de Alcobaça.
En betekent letterlijk: het nest van de adelaar…

Voor meer informatie: https://www.quintaninhodaguia.com/

De zoektocht naar authenticiteit

Zoals ik me bij de start van de verbouwing voelde, zo voel ik mij nog steeds; als een klein meisje dat voor de eerste keer een brood bij de bakker gaat halen, met een briefje in haar hand.
De zenuwen gieren door het lijf, net voordat ze over de drempel stapt. Het briefje is verfrommeld door de natte handjes en onleesbaar geworden, maar toch stamelt ze dapper uit: Een half gesneden Tijgerbrood” .

Ik heb nog nooit een huis verbouwd. Wel eens een muurtje zien breken en een nieuwe zien ontstaan. Maar nog nooit een echt huis van onderaan tot boven, van fundament tot dak, zonder riolering en fatsoenlijk werkende elektra. En al zeker niet in Portugal, in een cultuur die heel anders denkt over schoonheid dan ik. Die het liefst al die oude meuk naar beneden haalt en er een nieuwe bakstenen muur voor in de plaats zet.
Als de dood ben ik dat de werkmannen gaten in mijn geliefde wijnpersmuurtjes slaan. De aannemer moet knettergek worden van mijn behoud-teksten op die dingen, en natuurlijk zijn ze hartstikke onpraktisch, maar het zijn juist díe muurtjes die dit huis maken. Het is mijn taak om, als nieuwe eigenaresse, het gevecht tussen authenticiteit en nieuwbouw aan te gaan en te bewaken.

Weer kom ik iedere dag met een papiertje aan, nu wat minder verfrommeld en niet met het type brood erop, maar met ideeën over hoe ik het nieuwe in het oude huis wil zien. En iedere volgende dag ben ik weer dat kleine meisje; zenuwachtig om te zien of dat idee wel goed heeft uitgepakt.
Meestal wel.
Soms ook niet.
En heel soms loopt het slecht uitgepakte idee uit op een nieuw en eigenlijk béter idee, waardoor je weer een andere weg inslaat, die je dáárvoor niet hebt kunnen voorzien.

De verbouwing van dit huis frustreert me; het geeft me een duw, maar neemt me ook liefelijk en streng aan de hand. Het confronteert me met de imperfecties; elke keer wanneer ik denk dat ik eruit ben, krijg ik een emmer ijskoud water over me heen en voel ik me weer heel klein.
Alsof het weet dat ik het nodig heb om mijn hoofd te breken over de imperfecties, want perfectie verveelt me en zou me in slaap doen vallen.

Deze verbouwing en alles wat daarbij hoort, is een organisch proces. Terwijl dingen dreigen te mislukken, dwingt het me tot nieuwe ideeën.
Zonder deze strijd zou het ook nooit van mij kunnen zijn, maar slechts een stel muren, gaten en een dak erop, zoals dat van ieder ander.

Deze verbouwing is een zoektocht naar authenticiteit en onderhevig aan de tijd, de tijd waar tot aan de laatste dag geen eind aan komt.
Want ik zal nooit af zijn. En wanneer ik denk dat ik af ben en de laatste steen is gelegd, krijg ik vast een knipoog… en begint dit mooie avontuur weer opnieuw.

 

verbouwing_6verbouwing_1verbouwing_7verbouwing_3verbouwing_5verbouwing_2