Andere mama in Portugal

Voordat ik naar Portugal verhuisde, had ik een beeld van hoe ik als mama zou zijn.
Elke dag zou ik Fadi ophalen van school. We zouden samen aan de keukentafel chocoladekoekjes eten met een glas melk, babbelend over met wie hij gevoetbald heeft en hoe de kindjes heten. Ik zou de namen nu ook allemaal onthouden. En na dit voorbeeldig plaatje zou hij in zijn kamertje gaan spelen tot aan het avondeten, wat in deze werkelijkheid helemaal op gegeten wordt.
In de tussentijd kan ik de huishouding hier en daar wat perfectioneren. Ik hoef slechts de droog gewapperde kleding van de waslijn te plukken, alle wasknijpertjes te rangschikken op kleur en misschien nog, indien nodig, en alleen uit verveling, de gatloze sokken te strijken.
Als Lars dan ook thuis zou komen, zou alles glimmend en georganiseerd op z’n plek staan. Zelfs de vaatwasser zou leeg zijn en weer klaar voor de volgende lading.
Een goed verhaal…

Maar dit slaat nergens op!
Ik scheur naar de buitenschoolse-opvang om Fadi nog binnen acceptabele tijd op te halen. Ze hebben allemaal hetzelfde blauwe petje op, dus wanneer ik hem na drie kostbare minuten dan eindelijk in die enorme zandbak spot, vlieg ik erop af, in de hoop dat ik niet weer zo’n briefje meekrijg van de juf met het zoveelste feest dat georganiseerd wordt op school, want dat briefje kost mij een halve avond ontcijferen. Uiteindelijk word ik toch geschept door de juf en moet met een half Portugees oor het hele verhaal aanhoren, Portugezen zeggen echt heel veel, wat wij kort en daadkrachtig in een zin weten te vertellen.
Deze keer moet hij volgende week maandag een zwart truitje en broek meenemen.
Zwart?! Wat gaan ze nou weer doen, een zwarte lichtshow met fluorescerende lollies?
Na wat geëmmer met zand afkloppen, petje terughangen aan een telkens onvindbaar haakje, en zijn rugzakje van datzelfde onvindbare haakje pakken, gaan we weer. Het beloofde koekje wordt in de auto al naar binnen gewerkt en ik krijg slechts, en alleen als ik geluk heb, een droge “…leuk…” wanneer ik zeer geïnteresseerd naar zijn dag vraag. De keukentafel halen we nooit, wel spelen we even samen met de van Duplo gebouwde garage, waar ik vooral dan heel trots op ben, want ik ben óók handig met Duplo. Of we gaan naar de Quinta om weer veel te laat thuis te komen en het hele naar bed gaan ritueel binnen onmogelijke tijd klaar moeten spelen.

Het hele idee van regelmaat is ver zoek, vóór 22.00 ligt Fadi niet op bed en mijn uren waar ik jaren over gedaan heb, zijn inmiddels ook verzet richting middernacht. Er is elke avond wel iets te doen, is het geen school- of dorpsfeest, dan wel een borrel thuis, met de gasten op de Quinta, of het licht is uitgevallen in één van de vakantiehuizen, meestal in het verst liggende. De rust is soms ver zoek.

Even net voordat ik in slaap val, overdenk ik de dag en het feit dat ik waarschijnlijk nooit een moeder van het boekje zal worden, dat leven heb ik blijkbaar niet gekozen.
Dat leven heb ik ver achter me gelaten toen ik mijn baan opzegde en in het vliegtuig ben gestapt.
Fadi’s schooltje is mijn surrogaat klok. De juffen houden de kleine mensen in het gareel door strakke, maar lieve consequentie:

09.00u-09.15u aankomst
09.15u tekenen
09.45u activiteit
10.00u fruit met melk
10.15u activiteiten
11.00u buiten spelen
12.00u vers en warm eten, speciaal gebracht door de Misericórdia
12.30u slapen of spelen, hangt af van leeftijd
14.00u activiteiten
15.15u-15.30u naar huis of met busje naar naschoolse-opvang

Op de naschoolseopvang:

15.30u-15.45u ontvangst kleine mensen
15.45u weet ik niet
16.00u een tussendoor hapje
16.30u buiten spelen …
En dan ergens kom ik, de moeder van het andere boekje.

Een ontzettend goedlopende machine, dat schoolgebeuren.
Ik ben zelf niet met verschrikkelijk veel regeltjes opgegroeid, op de gewone regels na, dus ik word indirect flink op mijn plek gezet door de juffen .
Af en toe poog ik een regelmatige moeder te zijn, maar het ziet er niet uit.
Fadi zit me heel oenig aan te kijken als ik tegenover hem zit en dat koekje wel de keukentafel heeft gehaald. Hij denkt slechts: “… wie is dat mens met dat koekje”.

Het is 06.38u, ik word wakker van de hond van de overburen die met irritante hoge tonen de straat wakker jankt. Het beest is de halve nacht verweven geweest in mijn paniekerige droom over een bosuil die genadeloos alle muizen in het bos uitroeit, totdat ik via een plots ontstane wormhole losgerukt word uit deze slechte scene, en uitgeput terug mijn bed inval.
Met een derde kop koffie kom ik eindelijk bij van deze uitroeïng, totdat ik wat gerommel hoor op Fadi’s kamertje met wat later een mama, mama!?… -kreet.
Wat is hij vroeg. Het arme kind is vast ook opgejaagd door de terroriserende bosuil. Ik loop naar zijn kamer om hem over zijn hoofdje te aaien en sus hem wat toe. Na wat onverstaanbare antwoorden bedenk ik me opeens dat hij helemaal niet wakker is, maar in zijn slaap om zijn mama roept.
Van status half wakker groei ik plots naar het besef verschrikkelijk belangrijk te zijn.
Het schuldgevoel dat ik niet alles volgens het boekje doe, ebt langzaam weg…

Ik ben een andere mama in Portugal,
maar ik ben nog altijd zijn mama.

2 gedachten over “Andere mama in Portugal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s